24 Nisan 2016 Pazar

İnceleme Beyoncé - Lemonade


Eğer hala haberiniz yoksa, ki bu dünya BeyHive olmuşken bu pek mümkün değil, Beyoncé yeniden bir Beyoncé yaptı. Yeni albümünü yayınlama tarihi vermeden, albüme ithafen hazırladığı 1 saatlik filmi yayınladıktan hemen sonra baş belası Tidal üzerinden sundu. Şüphesiz 2016’nın en çok beklenen albümüydü. Albüm burda, peki eleştirisi? Yazının devamına davet ediyorum efenim.


Gospel tonlar Enigma’dan çıkmadığı müddetçe hiç ilgimi çekmemiştir, şimdiye kadar. Albümün açılış parçası Pray You Catch Me, orkestral alt yapısıyla kulaklarımızın pasını siliyor. Kusursuz açılışı neredeyse onun kadar güzel ve yerinde hafif reggae bir parça, Hold Up devam ettiriyor. Kıskançlık üzerine kurulu şarkı, nefret dolu klibi ve olağan sakin ritmiyle algı kargaşası yaşatıyor ama bıraktığı iz tatmin ediyor. Jay, B’day döneminde Beyonce’yi Mya ile aldatmasıyla gündeme gelmişti. Görünen o ki beyimiz uslu durmuyor. Beyonce de daha fazla susamıyor. 3. Şarkı, Jack White destekli Don’t Hurt Yourself’i dinledikten sonra tüm gözler Jay Z’ye dönüyor yeniden. Nefret, hırs, ter kokan şarkı sağlam rock alt yapısıyla favoriler arasında. 


Sıradaki şarkının adı Sorry olabilir ama bu sizi yanıltmasın. Çünkü  Queen B hiç bir şey için üzgün değil. 2008’de Single Ladies'da yüzük istediği kcoasına yine aynı eliyle "Middle fingers up, put ‘em hands high / Wave ‘em in his face / Tell him ‘boy, bye” diyerek feminist Sasha Fierce’ı gün yüzüne çıkarıyor. Fierce bir kere gözükünce kolay kolay sahneden inmez. The Weeknd destekli 6 Inch daha introyu duyduğumda tüylerimi diken diken yapıyor ve Sasha ile zirveyi görmemizi sağlıyor. Formation Tour’da alevli kareografiyle stadyumları inleteceğine kalıbımı basabilirim.



Daddy Lessons, Beyonce’nin bitmek bilmeyen baba tavsiyeleriyle bezeli başka bir şarkı. Düzenleme ve ritim oldukça başarılı olmasına rağmen, tekrara girecek bir şarkı değil. Sıradaki Love Drought, Sandcastles ve Forward albümün kırılgan yönünü ortaya saran düşük tempolu güzel üçlü. Sandcastles’daki naif vokaliyle elimize mendili tutuşturup göz yaşlarımızı limonatalarımıza akıtmamızı sağlıyor. Limit to Your Love ile listeleri süsleyen James Blake destekli Forward özellikle düzenlemesiyle tam not aldı benden.


Kapanış öncesi zirveye hazır mıyız? Freedom, albüm yayınladığı anda herkesin çığlıklar içinde birbirine dinletmeye çalıştığı Rock altyapısının sonuna kadar hakkını veren müthiş bir eser. İster Beyoncé’den nefret edin, ister özgürlük karşıtı olun hiç farketmez. Bu şarkıya kulak vermemek çok ayıp olur.  Kapanışta All Night ile Freedom’ın coşkusunu daha makul bir boyuta çekiyor. Önceki albümün XO ve Blue karışımı parçası. Kesinlikle ortalama üstü. Super Bowl döneminde yayınlanan Formation bonus track olarak albümü kapatıyor. Güzel mi? Kesinlikle. Yenilik? 0. Flawless ve 7/11 şarkılarının başarılı bir up temposu denebilir.

Sonuç olarak elimizdeki albüm en iyi Beyoncé albümü değil ama başarıya çok yakın. Nefes alması bile albüm satması için yeterli sanatçının, kariyerinin zirvesinde böylesine deneysel işlere imza atmasını cesur ve zekice bir hareket olarak görüyorum. Rutine binen müzik piyasasında gerek promosyon gerek kalite anlamında daha fazla Lemonade-esque çalışma yer alması temennisiyle, iyi dinlemeler!







2 yorum: